Corona op je verjaardag

Vorige week was feest: verkiezingen en ik had genoeg stemmen om in de gemeenteraad te komen. Natuurlijk was ik bij de verkiezingsavond, waar de zetels steeds heen en weer sprongen tussen de partijen. Uiteindelijk waren we helemaal blij met de uitslag.

Maar gisterochtend testte puber positief. Gistermiddag testte ikzelf positief. Vanmorgen testten man en kleuter positief. Tweede zoon heeft dezelfde klachten en gaat straks dus ook maar mee voor een pcr-test. Alleen dochter huppelt nog rond, de rest is ziek.

Morgen zou tweede zoon voor het eerst in drie jaar zijn verjaardag groots vieren. Hij werd 10 tijdens een lockdown. Hij werd 11 met strenge maatregelen. Nu zou hij eindelijk kunnen trakteren en feest vieren en familie uitnodigen. En nu is hij ziek.

Natuurlijk vieren we het later alsnog. Maar het verdriet is groot.

Verkiezingen: hoera!

Morgen is het feest: verkiezingsdag! Gelukkig mogen we al twee dagen eerder stemmen, maar woensdag is ook de uitslagenavond.

Ja, ik sta op een verkiesbare plek van de beste partij, met een tof team en goede standpunten. Ik hoop heel hard dat ik in de raad kan gaan werken aan een betere stad voor iedereen.

Maar mijn belangrijkste punt is: ga stemmen. Als je dankbaar bent voor vrede en democratie, als je tegen een dictatuur bent zoals in Rusland, laat je stem dan horen. 

Als je niet weet op wie, vul dan een kieswijzer in. Kijk eens op de lijsten of je iemand kent. Of bedenk wie er positief of negatief in je plaatselijke krantje stond.

Landelijke politiek staat los van jouw plaatselijke standpunten. D66 in jouw dorp heeft niks te zeggen over euthanasie in het bejaardenhuis. Maar wel over een nieuw schoolgebouw. De VVD bepaalt niet de hoogte van je uitkering. Maar wel wat voor huizen er gebouwd worden.

Plaatselijke partijen hebben soms een lange traditie en goede mensen. Of ze hebben 1 standpunt en ruzie, of iets daar tussenin. Daar ben je snel genoeg achter. Hebben ze een lange kandidatenlijst, dan zijn ze meestal beter dan met 2 kandidaten, bijvoorbeeld.

Wat je ook vindt, welke standpunten je ook hebt, ga in ieder geval stemmen. Mijn opa zei altijd: anders mag je vier jaar niet meer zeuren!

Stil van

Het is even stil hier. Geen grootse berichten over alles wat weer mag en kan. We leven intensief mee met de bevolking van Oekraïne, waar ik ooit te gast was. En ik bid voor de moeders in Rusland, die hun zonen verliezen. 

Ik kan niet in de toekomst kijken, maar ik denk wel dat voedsel en energie veel duurder gaan worden. Stel dat Rusland in Europa grote hack-operaties uitvoert, dan kunnen we problemen krijgen met gas, water en elektriciteit. Dus probeer ik bescheiden voorraden aan te leggen van water, lucifers, kaarsen en voedsel.

Daarnaast kost mijn werk veel tijd en energie. Er is dus weinig tijd over om aan mijn blog te denken. Zeker als het ook nog eens vakantie was voor de kinderen. 

Ik kijk vaak naar de foto in ons huis van de oudste boys bij het huis van Corrie ten Boom. 'Het beste komt nog', staat erop. Dat was haar lijfspreuk, ook in de concentratiekampen. Daar houd ik me nu ook maar aan vast. Er komt een hemel én een nieuwe aarde, met vrede.

Moedertranen om een kinderfeestje

Vanmorgen bracht ik een zielsgelukkige dochter naar een kinderfeestje. Drie meisjes vierden hun verjaardag samen en hadden haar ook uitgenodigd. Niet omdat ze alle meisjes vroegen, nee, juist niet. Dochter was gekózen en die vreugde pakt niemand haar meer af. 

Natuurlijk was dochter al een paar dagen zenuwachtig. Er zijn vijf kinderen in de klas met corona. Maar de jarigen en dochter waren negatief en het feest ging door. Dochter sliep vannacht bij mij in bed, omdat ze te onrustig was om in haar eigen bed te kunnen slapen. Voor een keertje geeft dat niks, als ze maar slaapt.

Ze gingen naar de dierentuin, de hele dag, stond op de uitnodiging. De andere moeders hadden al gedacht dat het misschien pittig zou zijn voor dochter, dus ze appten zélf hoe ze dit voor haar konden regelen. Want op school zie je niks aan ons meisje, maar ze kan geen halfuur lopen en dat wisten ze.

Vanmorgen bracht ik dochter in haar rolstoel naar haar vriendinnetjes. En ze deden allemaal alsof dat volstrekt normaal was. De rolstoel kan gewoon in een auto mee, verzekerden de moeders, alsof dat volstrekt normaal was. Ze zullen goed voor dochter zorgen en ze hoort er gewoon bij.

Ik liep in tranen terug naar huis. Van dankbaarheid, voor deze lieve mensen om ons heen.

Nooit meer alleen thuis?

Gisteren was bevrijdingsdag voor tweede zoon. Eindelijk mocht hij weer naar school. Eindelijk zou ik weer eens helemaal in mijn eentje thuis zijn. Want de afgelopen negen weken waren de kinderen vooral thuis. Puber was zelfs maar twee weken naar school geweest. In die negen weken had ik welgeteld drie hele dagen gehad waarin de kinderen allemaal naar school waren. Drie mooie rustige stille dagen.

Maar helaas. Gisteravond kwam er een berichtje. Juf positief getest, dus tweede zoon vandaag vrij. Er zijn nauwelijks invallers te krijgen, dus waarschijnlijk is hij vrijdag ook thuis. Gelukkig mag hij dinsdag wel naar school.

Vanmiddag kwam er een appje van puber. Blessure opgelopen bij gym, kun je me komen halen? We kijken even aan hoe ernstig het is, maar morgen is hij in ieder geval nog thuis. Ik heb hem naar zolder laten hinken en nu krijg ik per app verzoeken voor voedsel en drinken.

De klassenapp van kleuter rookte bijna van alle berichtjes. Ik prijs me gelukkig dat we de waterpokken al gehad hebben, want anders hadden we nóg een extra virus in huis. Kleuter en zijn juffen hebben nog geen corona gehad, dus ik heb me mentaal ingesteld op nog twee weken thuis met kleuter, ergens komende maand. 

Januari is ongeveer voorbij en ik ben ontzettend klaar met deze winter. Vroeger droomde ik van een maand op een tropisch eiland. Nu ben ik al tevreden met een schooldagje alleen met een boek. Kan iemand de zon aanzetten, bloemen uit de grond toveren en alle virussen uitroeien? 

Schoolgesprek en quarantaine

Sinds zondag tweede zoon positief testte, zijn we braaf allemaal thuis gebleven. In theorie mogen we sinds woensdag weer ongetest de wijde wereld in, maar dat lijkt ons bijzonder onverstandig. We houden het gezellig thuis en gaan maandag (met negatieve testen) weer naar school.

Deze week was ons gesprek met school dus ook online. Er waren allerlei mensen en instanties bij betrokken, dankzij de leerplichtambtenaar die iedereen aan tafel kreeg.

De juf wil heus haar best doen voor dochter, maar het is haar eerste jaar als juf. Ze werkt hard en verdient hulptroepen. De ib-er is vast van goede wil, maar komt eveneens om in het werk. Dus nu waren er twee orthopedagogen met tips en trucs, een psycholoog met veel ervaring en inzicht, een adviseur met kennis over hulpmiddelen en een leerplichtambtenaar als stok achter de deur.

De conclusie is dat dochter werk op niveau moet krijgen, met veel uitdaging. Door haar beperkte energie moet dat niet extra zijn, bovenop haar basisstof, maar in plaats daarvan. Maatwerk dus, liefst via haar eigen laptop. En ze moeten dochter vooral het gevoel geven dat ze gezien wordt. Want nu voelt het arme kind zich vaak tot last in plaats van geliefd. 

We hopen dat er nu vooruitgang wordt geboekt. Als iedereen het beste wil voor dochter, zou dat toch moeten lukken?

Sniffen bij een stripboek: moederschap

Zaterdag kocht ik het boek 'Dagen van zand', van Aimée de Jongh. Zondag heb ik het aandachtig en langzaam gelezen. Het verhaal speelt zich af in de Dust Bowl, tijdens de grote stofstormen eind jaren dertig in Amerika. De tekeningen zijn prachtig en de kleuren adembenemend. De verhaallijn die het boek actueel maakt, gaat over een fotograaf. Hoe vertel je verhalen met foto's? Wat doen media eigenlijk?

Wat mij zo raakte, was een oude foto van een moeder in het boek. Tijdens een ramp, veroorzaakt door klimaatverandering, proberen ze voor hun gezin te zorgen. Het verdriet van moeders, die hun kinderen niet kunnen behoeden voor ellende, is van alle tijden.

Dat mis ik in de media nu. Alle kranten staan vol met groepen: jongeren hebben het zwaar, kinderen hebben leerachterstanden, werkende ouders worden gek van quarantaines. Maar de moeders, die proberen hun kinderen zonder schade door een pandemie te loodsen, die mis ik in de berichtgeving.

Want tweede zoon had zondag een positieve zelftest. Ik mag weer een week of twee iedereen enthousiast thuisonderwijs geven. Ik mag zorgen voor onderlinge vrede en gezelligheid. Ik mag de moed erin houden bij iedereen. Ik mag het huis schoon houden, eten maken, boodschappen regelen en mijn eigen werk doen. Voor uithuilen is tijd als de kinderen slapen, tussen 23.00-6.30, maar dan ben ik er zelf te moe voor.

Mijn methode: leef niet teveel in het nu. Vergeet alle dingen die beginnen met 'eigenlijk'. Denk vooral in straks, want aan alles komt een einde. Eerst aan quarantaine, ooit aan de pandemie. De hoofdrol van moeder: moedhouder.