Allemaal naar school!

Na veertien jaar zitten nu eindelijk alle kinderen op school. Peuter heet vanaf nu Kleuter! Hij is nog geen vier, maar wel bijna, dus hij mocht gewoon starten vandaag. 

Tweede zoon stuitert al dagen door het huis. Hij ontploft als je naar hem kijkt en ligt iedere avond uren wakker. De nieuwe juf is niet zijn favoriet, dus hij vindt het erg spannend hoe het gaat dit jaar.

Dochter heeft nog steeds geen duidelijkheid welke dagdelen ze mag uitrusten. Juf kwam niet opdagen bij het overdrachtsgesprek voor de vakantie. Ze reageert al een week niet inhoudelijk op vragen per mail. Woensdag heeft ze pas tijd voor een kennismaking met ons. Dochter was om half vier vanmorgen wakker en kon niet meer slapen van de onrust. 

Het wordt een stevig gesprek woensdag. Als er dan geen goede oplossing komt, willen zowel de psycholoog als de revalidatiearts zich er tegenaan bemoeien.

Kleuter was het meest ontspannen van allemaal, nota bene op zijn eerste schooldag. Hij huppelde de school in, hing zijn jas op, koos een speeltje en ging braaf op zijn stoel zitten. Ik kreeg nog net een kusje en klaar. Toen ik zwaaide voor het raam, had hij het al erg gezellig met ons buurmeisje.

Ik keek erg uit naar deze dag. Er is een lijstje goede voornemens en een vies huis. Ik begon enthousiast en na drie kwartier was mijn energie op. Ach ja, ik neem gewoon ook veertien jaar de tijd om op te ruimen...

Zomerlezen: detectives

In zware tijden lees ik graag detectives. Heerlijk om je hoofd te breken over een probleem waarbij je zeker weet dat de oplossing na een paar honderd pagina's beschikbaar is. Het enige nadeel is dat ik snel lees en de volgende dag dus weer een nieuw boek moet zoeken.

Er zijn vier goede soorten detectives te onderscheiden in de stapels die ik lees. Daarvan heb je dan uiteraard goede en slechte uitvoeringen. Dat is geen harde wetenschap, maar mijn persoonlijke leeservaring.

1. Klassieke Britse vertelstructuur

Er gaat niets boven Agatha Christie. Ik las vandaag bijvoorbeeld Moord op de Nijl, wat een goed voorbeeld is. Het verhaal heeft een vaste detective, (Hercule Poirot), een besloten omgeving (een schip), een moord of wat, een rijtje motieven, dwaalsporen en potentiële daders. De detective ontrafelt ieders geheimen en als iedereen verzameld is in het laatste hoofdstuk wordt de dader bekend gemaakt.

In filmversie is hiervan Death in Paradise een heerlijke variant. 

De personages zijn meestal volstrekt normaal, hoewel de detective opvalt door zijn of haar uitstekende mensenkennis.

Niets beter dan Agatha Christie, hoewel Father Brown van C. K. Chesterton ook heerlijk leest. De klassieke versies van Sherlock Holmes volgen ook dit patroon.

2. Scandinavische detectives 

Er is een duo, meestal een man en een vrouw. De ene heeft een trauma/autisme/handicap/problematisch verleden. De andere heeft of krijgt een persoonlijke link met dader of slachtoffer. Het verhaal wordt vaak deels vanuit de dader verteld, als extra verhaallijn. Dat maakt het boek ingewikkelder, omdat je moet wisselen van perspectief en meer kennis hebt dan de politie. Eigenlijk zijn er minder motieven, daders en geheimen, de echte misdaad is niet ingewikkeld. Je weet eerder wie het gedaan heeft en het draait minder om wie het deed dan om hoe de dader wordt opgepakt.

Deze dagen lees ik in een moordend tempo de Bergmankronieken van Hjorth Rosenfeldt.  De boeken van Stieg Larsson zijn ook fantastisch. 

Maar ik krijg snel genoeg van de psychische ellende en verknipte personages. 

3. Amerikaanse series

Er is een hoop geweld, het regent tamelijk achteloos lijken en er wordt een hoop moderne techniek ingezet om de moordenaar te vinden. Aan de ene kant van het spectrum heb je bijvoorbeeld Jack Reacher, die iedereen omlegt om gerechtigheid te brengen. Aan de andere kant heb je dan Rizzoli & Isles, waarbij een onderzoeker met moderne methodes uitvindt wie de dader is. Ergens tussenin zit John Grisham, waarbij vaak een advocaat klem raakt tussen geweld, onrecht en juridische technieken. 

Ik denk dat in Amerika het waardeloze rechtssysteem zorgt voor een ander soort boeken. In Europa is een casus gesloten als die door de politie opgelost is. In Amerika is veel meer geweld en lijkt de arrestatie van de dader minder het eindpunt.

De categorie met veel geweld of techniek is niet mijn favoriet, hoewel ik enorm geniet van de Bernie Gunther serie van Philip Kerr. 

4. Losse verhalen

Er zijn uiteraard ook boeken waarin een individuele zaak wordt opgelost door een personage dat géén detective of agent is. De boeken van B. A. Paris vind ik daarin geslaagd. De boeken van Fiona Grace zijn daarentegen volstrekt ongeloofwaardig: als een mooie rijke vrouw plotsklaps slimmer is dan de politie en perfecte kerels haar zalig voedsel komen brengen, haak ik af.

De boeken van Nicci French zijn helemaal onweerstaanbaar, hoewel ik hun serie over Frieda Klein aan het eind kwalitatief iets minder vond.

Hoe dan ook, ik lees bovenstaande categorieën allemaal, lekker door elkaar heen. Mocht je deze zomer willen ontsnappen aan je sores in een fijn verhaal, probeer dan vooral eens de eerste categorie. Verdiep je je liever in de shit van een ander, dan zijn de Bergmankronieken een aanrader.

Als je nog leestips hebt: ik hoor het graag!

Blijvende moeheid

Gisteravond wandelde ik een rondje met mijn man, om bij te kunnen praten zonder kinderoren. We puzzelen op passende therapie voor dochter. Heeft ze rouwverwerking nodig, om te accepteren dat haar leven anders is dan ze hoopt? Heeft ze een depressie? Of is het toch vermoeidheid waar ze steeds opnieuw verdrietig van raakt? 

De afgelopen dagen was ik zelf ook moe en verdrietig. Want wat voor dochter geldt, is voor mij net zo relevant. Dat ik altijd moe ben, is niet omdat ik een druk gezin heb met vier kinderen. Het gaat niet over als ze uit huis zijn. Mijn man zei dat hij dit best ingewikkeld vindt. Hij had gedacht dat we later uitgebreid leuke dingen gaan doen, maar mijn energie blijft dus beperkt.

Nu moet ik steeds kiezen tussen activiteiten, bijvoorbeeld óf het huis stofzuigen, óf naar de manege. Als we een uitstapje doen, heb ik daarna een bijkomdag nodig. De badkamer poetsen knip ik in deeltaken, zodat ik het over drie dagen kan spreiden, of ik moet daarna een dag op de bank hangen. Er is nu één vakantieweek om en ik ben nu al peutermoe.

Peutermoe betekent hier: eigenlijk moet je een slaapje gaan doen, maar je wilt/kunt niks missen, dus je gaat toch door en als er dan iemand boe zegt, kun je alleen nog maar huilen. Denk maar aan zo'n kind van twee dat géén middagslaapje meer wil en dan om half vijf brullend languit op de vloer ligt omdat er een snoepje valt.

Alleen, ik ben moeder en word geacht dit soort taferelen te voorkomen, bij mezelf én mijn vaak even vermoeide kroost. Ik haat verstandig zijn en pauzes incalculeren en nooit iets impulsief kunnen gaan doen. Want ik moet altijd plannen en uitrekenen, zodat ik nog kan koken en iedereen in bed kan stoppen aan het eind van de dag.

Als mijn kinderen ooit groot zijn, heb ik vast meer vrijheid om mijn energie in te delen. Maar als ik kijk naar hoe het bij mijn moeder ging, gaat mijn energievoorraad waarschijnlijk ook achteruit. Ze werd maar zestig en dan zou ik nu al bijna op 2/3 van mijn leven zijn. 

Ik merk dat ik niet alleen verdrietig word van vermoeidheid. Ik ben ook een beetje verdrietig omdat ik geen woeste plannen durf te maken voor 'later'. Maar het meest verdrietig ben ik als ik bedenk wat ik allemaal zou willen doen, waar ik nu geen energie voor heb én later waarschijnlijk ook niet.

Het heeft geen zin om verdrietig te zijn om wat niet kan, zeg ik dus iedere dag tegen mezelf en mijn kinderen. Het leven is te kort om te treuren omdat ik niet op meerdaagse safari kan, niet de Vierdaagse kan lopen en niet fulltime kan werken aan een carrière. We moeten iedere druppel energie gebruiken voor leuke dingen, ook als we daarna de prijs moeten betalen met pijn en bedrust. 

Ik wil genieten van wat ik kan. Ik wil leuk vinden wat ik doe. Dus ben ik tevreden als ik mijn bed heb verschoond en heerlijk kan liggen. Dus kies ik een fijn boek als ik alleen nog maar op de bank kan hangen. Ik tel bewust mijn klusjes in huis op en mag trots zijn op mezelf als ik toch de was heb opgeruimd of heb gestofzuigd, ook al ben ik peutermoe. 

Maar bovenal wil ik stoppen met vergelijken. Ik heb beperkingen en kan niet hetzelfde als anderen. Dat wil ik accepteren zodat ik niet verdrietig hoef te zijn. Want het leven is veel leuker als je tevreden bent met wat je hebt en kunt. (Ik moet daar alleen nog een beetje mee oefenen, af en toe.)

Eindelijk zomervakantie!

We hebben het gehaald: zonder corona of  quarantaine door het jaar rollen tot de zomervakantie. Puber had geen rapportuitreiking en tweede zoon kreeg eerder vakantie omdat de juf in quarantaine zat, maar verder geen drama.

We doen verwoedde pogingen om dochter aan te melden voor therapie. Dat lukt nog niet en inmiddels zijn de meeste betrokkenen op vakantie. Dochter vindt het moeilijk om nog lichtpuntjes te zien als er zoveel dingen niet kunnen. Ze is vaak zo moe en verdrietig. Als je kind regelmatig zegt dat ze liever dood wil zijn, breekt je hart steeds opnieuw. 

Nu gaan we zo veilig en leuk mogelijk door de vakantie laveren. Er hangt natuurlijk weer een vakantieslinger, waarop de kinderen kunnen zien hoe de zes weken voorbij vliegen/kruipen. Daarnaast hangt een lange lijst met mogelijke uitstapjes en activiteiten. Het kabinet is niet van plan voor onze veiligheid te zorgen. Dus gaan we vooral buiten leuke dingen doen. 

Vanmorgen stonden we om 9.00 al bij Blijdorp. Met de rolstoel voor dochter en een bolderkar voor peuter en neefje hadden we een topdag. Zonder Oceanium, want dat was binnen met veel mensen en zonder 1,5 of mondkapjes. De vlindertuin en de krokodillenruimte gingen gelukkig wel prima. Het was echt een feestje, twee enthousiaste peuters voor het eerst in een dierentuin! 

We gaan deze week nog verjaardagen vieren bij familie in de tuin, een bootje huren en naar een klimbos. Het allerleukste voor dochter is dat ze een proefles mag doen op de manege. Heel verantwoord en therapeutisch, op zo'n lief aaibaar paardje rijden, waarbij ík het stinkende beest mag vangen, borstelen, optuigen en aftuigen. 

Puber heeft vandaag voor het eerst gewerkt bij zijn nieuwe baantje. Met onbeperkt achter een scherm zitten hadden wij wel gehad en hij is geen fan van gezinsuitstapjes. Nu kan hij geld verdienen en zich nuttig (ver)maken. 

Oftewel: we doen ons best om er wat van te maken, zes hele weken thuis!

Anderen bepalen ons gezondheidsrisico...

Maandag had ik een vergadering. Keurig op 1,5 meter afstand, gepoetste tafeltjes en overal handspray. Halverwege was er een pauze, waarin 100 man in een kleine ruimte koffie en thee kreeg en mocht feliciteren. Niemand die afstand van mij wilde houden. Als je mij een elleboog wilt geven, kom je veel te dichtbij. Het voelde zo fout.

Gisteravond ging mijn man uit eten voor iemands afscheid. Binnen, zonder voldoende  afstand, met minimale ventilatie. Halverwege vertelde het feestvarken dat zijn zoon bij hem thuis in quarantaine zat, met corona. Ja, eigenlijk moest hij dan binnen blijven, maar hij had al één vaccinatie en het was zijn afscheidsfeest. Het voelde zo fout.

Vanmiddag kwam tweede zoon thuis uit school en vertelde hij dat ze met alle groepen 7 uit de omgeving naar een middelbare school zijn geweest. Ze gingen beeldende vorming doen, zingen en sporten. We zijn niet vooraf geïnformeerd, hij gaat sowieso niet naar die school, het zijn activiteiten met meer risico én met honderden kinderen door elkaar. Het voelde zo fout.

Vanmorgen las ik dat kinderen onder de 13 niet meer getest hoeven. Ook mogen ze mét klachten en ongetest naar school. Wij moeten nog een hele week. Ga ik mijn kinderen die week thuis houden of nemen we het risico? En gaan wij deze zomer alleen buiten veilige activiteiten doen?

Waar is de solidariteit gebleven in ons land? Wil werkelijk niemand rekening houden met mensen die niet gevaccineerd kunnen worden en/of niet ziek willen worden? De vrijheid van anderen botst met onze veiligheid en gezondheid. 

Als de regering alles vrij geeft en zwakkeren opgeeft, is dat geen reden om dat ook te doen als individuele burger. Lieve mensen, gebruik je gezond verstand. Draag goede mondkapjes als afstand houden niet lukt. Laat jezelf en je kinderen testen bij klachten (of doe een zelftest) en houdt rekening met anderen...

Vaccinaties voor mijn dochtertje

Dochter heeft bijna twee jaar permanent antibiotica gebruikt. Sinds de corona maatregelen kan ze zonder. Afstand houden, school dicht, handen wassen, thuis blijven bij klachten: het doet wonderen tegen allerlei ziekteverwekkers. De laatste zes weken is ze weer continu ziek of halfziek, want er wordt volop versoepeld. Negatief getest betekent naar school, dus er gaat weer van alles rond. 

Als een klasgenoot een beetje hoest, is dochter een week aan het hoesten. Niemand weet wat de impact van corona op haar is. Maar rekening houden met mensen met een zwak immuunsysteem is voor sommigen teveel gevraagd. Rondlopen met andere besmettelijke ziektes lijkt weer normaal.

Zoals een moeder op school gisteren zei: 'Al die virussen zijn juist goed voor de weerstand, dus als ze daar niet tegen kan, hou je haar maar thuis. Ik ga me echt niet laten vaccineren voor een ander. Dat doet iedereen zelf maar, die daarin gelooft.' Het punt is juist dat dochter 8 is. Dan moet ik haar jaren thuis houden tot ze gevaccineerd is of corona voorbij is. Daar komt bij dat haar afweerstoffen na vaccinaties soms weer verdwijnen, zodat de vraag is of een vaccinatie haar voldoende beschermt.

Weerstand is trouwens specifiek: afweerstoffen tegen kinkhoest helpen bijvoorbeeld niet tegen polio. Je kunt tegen alles weerstand opbouwen, door alle ziektes te overleven of vaccinaties.  Weerstand opbouwen is dus niet hetzelfde als je immuunsysteem supersterk maken. Je kunt ziektes uitroeien, zoals de pokken, maar niet door ze te laten rondgaan tot iedereen het gehad heeft. Dat duurt te lang, waardoor het virus kan muteren en een nieuwe ronde nodig is. Vaccineren en laten uitdoven werkt wel, als iedereen meedoet.

Ik heb vandaag eindelijk mijn eerste vaccinatie gekregen. Even afwachten nog of er bijwerkingen zijn, maar ik ben erg gelukkig! Laat je alsjeblieft prikken. Als het niet voor jezelf is, dan voor mijn dochter en alle kinderen met een zwak immuunsysteem!

Moed verzamelen en gewoon beginnen

Het is zo'n beetje het thema van deze weken, moed verzamelen en dan maar de eerste stap zetten. Zowel voor mij als voor puber.

Puber stond er niet zo goed voor. Tenminste, hij beweerde zelf dat hij met een vier en twee vijven wel over ging, maar ik betwijfelde dat. We hebben nu voor sommige vakken een dure beker ijs als beloning ingesteld voor hoge cijfers. Na een 1 voor gym volgde een 8 voor Duits en een 8 en 10 voor Frans. Zijn onvoldoende voor Latijn is magisch opgeplust naar een 5.6. 

Puber heeft ergens moed verzameld en het licht gezien. Als hij zo doorgaat, heeft hij allemaal voldoendes op zijn eindlijst dit jaar!

Ik heb moed verzameld voor een bezoekje aan de huisarts. Daarna heb ik de dermatoloog bezocht. Over twee weken moet er een rare moedervlek weggesneden en dan nog een keertje de hechtingen eruit. De gynaecoloog staat ook gepland, maar dat duurt gelukkig nog even. Als je eenmaal begint, rol je blijkbaar vanzelf door dat ziekenhuissysteem. 

Oké, niet helemaal vanzelf, want de stress die het mij kost, is niet tof. Gelukkig was ik vandaag assertief genoeg om de co-assistent te weigeren. Ik hoef het mezelf ook niet te zwaar te maken. 

Nu nog moed verzamelen voor een meidenfeestje met 32 graden woensdag...