Rare schoolopdrachten tijdens thuisschool

Voordat half Nederland over me heen valt: alle meesters en juffen doen heel hard hun best om de kinderen thuis te laten leren.
Maar sommige opdrachten zijn tamelijk bijzonder, onuitvoerbaar, overbodig of anderszins raar.

Eerder schreef ik al over puber die een filmpje moest maken voor gym. Inmiddels zijn we wat weken onderweg en kwam er van alles voorbij. Ook bij bevriende gezinnen.

Onze tweede zoon verveelt zich ontzettend op school. Daarom mag hij daar verrijkingswerk doen. De opdracht luidde: maak een presentatie over X. Alle verdere instructie ontbreekt. Zoon heeft er totaal geen zin in.
Nu vindt zijn leerkracht dat hij daar thuis mee verder moet werken. Anders ontstaat er teveel niveauverschil met de rest van de klas. Zoon is de enige met deze opdracht. Ik ga hem thuis dus niet dwingen.

Inmiddels heb ik schrijfbladen gezien voor groep 0 kinderen. Verplichte knutsels voor een cijfer in groep 6, waarbij zelfs de kleuren zijn voorgeschreven. Klapper was een live online boekbespreking voor de hele klas voor groep 6.

Laten we realistisch blijven: ouders hebben ook nog andere dingen te doen dan schoolwerk begeleiden. Niet in alle gezinnen gaat het leven stressvrij en vloeiend. Wat de minister betreft is het genoeg als kinderen de kernvakken doen. Alle andere dingen zijn extra en kunnen niet verplicht worden. Als een kind maar gelukkig is.

Hoe is dat bij jullie?

Mama, ik wil dood...

'Mama, ik wil dood,' snikte tweede zoon gisteren. 'Alle leuke dingen gaan niet door. Er is niets meer om naar uit te kijken. Niemand weet wanneer het weer gewoon wordt. Ik kan net zo goed doodgaan.'

Ik kan hem niet beloven wanneer het leven weer gewoon wordt. Ik kan hem niets in het vooruitzicht stellen. Ik kan geen enkele garantie geven voor wat dan ook in de toekomst.

Uiteindelijk heb ik zoon op schoot getrokken. We hebben samen gehuild om alles wat niet kan. Daarna hebben we lang geknuffeld. Want wat wel kan: van elkaar houden en dat laten merken.

Zoon mocht het avondeten kiezen. Hij mocht een film kiezen voor 's avonds. Hij trok langzaam weer een beetje bij.
Vandaag heeft hij zijn schoolwerk gedaan en buiten gespeeld. Hij leeft weer bij de dag. Dat is de enige manier om vol te houden.

En ik ben weer begonnen met voorlezen. Gewoon overdag, samen op de bank, in gestolen momenten als de rest iets anders doet. We zijn gestart met De Kinderkaravaan.

Misschien biedt dat ook wel troost: veilig thuis lezen over kinderen die het ook zwaar hadden. Want narigheid is van alle tijden en plaatsen. We zijn het alleen vergeten, omdat we niet beseften hoe goed ons leven was...

Online spijbelen

Vanmorgen loeide de school-app: puber heeft de gymles gespijbeld! Huh?! De school is dicht. Ben ik nou gek?

Wat blijkt: puber moest een volgens hem onmogelijke opdracht uitvoeren, filmen en insturen. Hij heeft een handig trucje bedacht zodat het toch lukt. Filmpje gemaakt door broertje en ingestuurd.
De gymleraar vindt het trucje fraude en eist dat de opdracht opnieuw wordt gedaan en gefilmd en ingeleverd.

Puber was het vergeten of had geen zin. Dat is trouwens meestal hetzelfde.
De gymleraar heeft hem nu aangemeld als spijbelaar. Prompt krijgen wij een melding van de verzuimcoördinator: uw kind heeft gespijbeld!!!

Mijn eerste reactie was keihard in de lach schieten. Daarna heb ik met een strak gezicht puber uit bed getrokken en gezegd dat hij een heel groot probleem heeft.

Inmiddels zijn we een paar uur verder. Ons twaalfjarige jongetje was net in tranen omdat de gymopdracht onuitvoerbaar is. Hij heeft het serieus geprobeerd. Nu zit hij flink in de stress.

Aan de ene kant denk ik dat het belangrijk is dat kinderen blijven bewegen in deze tijd. Aan de andere kant denk ik: waar haalt de gymleraar het lef vandaan om hem op gespijbeld te zetten? Hij was online aanwezig, maar kon de opdracht niet goed genoeg uitvoeren. Wees blij dat hij zich inzet en een trucje bedenkt en braaf een filmpje inlevert.

Ik laat de puber nog even zweten en proberen, maar wat mij betreft is daarmee de kous af. De gymleraar gaf eerder een 3 voor handstand met doorrol en mijn speciale kind is geen hoogvlieger met gym. Erfelijk belast van twee kanten.
Hij was technisch gezien online aanwezig, dus geef hem dan gewoon een onvoldoende. Maar spijbelen en straf is iets anders.

Laten we nou eerst eens kijken hoe we deze tijd fysiek en emotioneel door komen. Ik ben allang tevreden als we ergens in de zomervakantie met al onze geliefden kunnen knuffelen. Dan maar iets minder gespierd.

Wat zouden jullie doen?

Kinderen in crisistijd: de corona-generatie

Gisteravond keken we met z'n allen naar Rutte, om te zien hoe lang we nog huisarrest hebben.
'Corrrónacrrrisis!' riep de peuter, perfect gearticuleerd. Ahum.
Wat pikken onze kleine kinderen eigenlijk mee in deze tijd? Wat voor wereldbeeld krijgt ons 2,5 jaar oude mannetje mee?

Wat voorbeelden uit onze familie.
- Gisteren gingen we met de auto even naar een heel stil bos. Ze vraten elkaar zowat op binnen en niet bepaald van onderlinge liefde. Dochter vroeg: 'Mag dat wel van de regering?'
- Nichtje van vier ging een stukje wandelen door de wijk. Plotseling riep ze: 'Pas op mama, daar komen mensen!'
- Zoon van tien vroeg of papa voorzichtig deed bij de winkel. Hoezo? Nou, corona is toch gevaarlijk voor oude mensen. (Papa is nog geen veertig...)

Ik denk soms dat onze kinderen in deze periode een basisangst ontwikkelen. Generaties voor hen groeiden op met de gedachte dat het leven steeds beter wordt. De laatste oorlog is al 75 jaar geleden en mijn ouders maakten niets schokkenders mee dan Tsjernobyl: ver weg. Voor mij was het 9/11: ver weg. Klimaatverandering heeft nog weinig impact op ons dagelijkse leven.
Maar dit is van een heel andere orde.

Onze kinderen zijn aan de ene kant van slag. Geliefden worden ziek, school gesloten, angst in het land. Aan de andere kant is dit nieuwe leven snel normaal. Ze zullen na een half jaar gewend zijn aan een leven met onzekerheid. De ander, die kan gevaarlijk zijn. Degene van wie je houdt, kan zomaar dood gaan. En het hele leven speelt zich online af: werk, school en sociale contacten.

Ik denk dat we ouders niet moeten onderschatten hoe groot de impact van deze crisis gaat zijn op de nieuwe generatie. We kunnen alleen maar hopen dat het niet te lang duurt. En na deze crisis het goede voorbeeld geven, door weer offline te gaan leven, vol sociaal contact en vertrouwen in anderen.

Hoe gaan jullie om met de kinderen in deze nieuwe periode?

Omgaan met angst bij kinderen over corona

Ieder kind reageert hier weer anders op de nieuwe situatie. Overdag denken ze ook weer anders dan als het 's avonds donker wordt en ze in hun eentje in bed liggen. Wat werkt bij ons?

De oudste is ontzettend rationeel ingesteld. Hij snapt kansberekening, feiten en harde cijfers. Hij is het meest geholpen met duidelijke informatie. We vertellen hem dus eerlijk dat deze situatie nog een tijdje gaat duren. We verwachten dat ons gezin zonder problemen weer hier bovenop komt. Maar zijn oma loopt als ic-verpleegkundige een risico. Ook oude oma loopt een hoog risico. Verder leeft zoon bij de dag.

De tweede is een angsthaasje. Hij denkt meestal dertig scenario's uit over iedere mogelijke situatie. Overdag kan hij zichzelf afleiden, maar in zijn bed ligt hij soms te huilen. Hem vertellen we dus een stuk minder. We stellen hem gerust dat kinderen niet doodgaan aan corona. We noemen fijne dingen om over te denken in zijn bed. En we knuffelen hem extra vaak.

De derde is nog maar zes. Ze kan zich grote zorgen maken en een kwartier later alles weer vergeten. In een periode van angsten, stellen we haar gerust. Ze mag dan bijvoorbeeld post maken voor haar vriendinnetje dat chemotherapie krijgt. Zo heeft ze het gevoel dat ze iets concreets kan doen. Daarna leiden we haar af en vergeet ze haar verdriet meestal weer.

Onze peuter heeft het woord 'corona' ook opgevangen. Maar hoe leg je uit waarom iedereen thuis blijft?
Ik heb inmiddels een paar keer voorgelezen uit Jip en Janneke: 'Janneke heeft corona'. Ze heeft in het origineel een beetje griep, maar dat woord is simpel te vervangen. Jip mag niet met Janneke spelen, alleen door het raam.
Peuter heeft het helemaal begrepen. Hij riep gisteren: 'Ik heb corona, ik ben ziek en moet op de bank. Gauw zwaaien!'

Hoe gaan jullie om met de angsten van de kinderen?

Een puber met autisme: heerlijk deze dagen!

Onze tweedeklasser vindt het thuisonderwijs heerlijk.
- Hij zit prikkelvrij in zijn kamer met zijn koptelefoon op.
- Het rooster en dagprogramma is zeer voorspelbaar.
- Sociale interactie hoeft niet.
- Hij kan de klas op mute zetten en alleen de docent volgen.
- Toetsen zijn er voorlopig niet, dus de stress is flink omlaag.

Toch was hij er vandaag wel even klaar mee. Na twee weken in zijn kamertje voelde hij zich raar. Ik besloot dat hij een wandeling moest maken in de zon en tot mijn verbazing ging hij gelijk akkoord. Hij vroeg zelfs of peuter mee mocht!

Ook levert deze fase een hele stroom nieuwe moppen en filmpjes op over corona. Zo leuk dat hij ze snapt en met ons deelt.
Puber is zo relax, dat hij zelf grapjes kan maken.
Soms leidt dat tot verwarring. Hij: 'Ik heb vandaag online gym.' Ik: hahaha. Hij: 'Het is geen grapje!' Ik: 'O. Sorry, maar wat heb je dan?' Hij:  'Hokkie!'
Daarna bleek dat hij een opdracht moest doen met wc-rollen hooghouden. Broertje filmde en ze hadden samen de grootste lol. Zo is zelfs gym prima te doen.

Wat onze oudste betreft, mag de school wel online blijven werken. Tweede zoon mist zijn vriendinnetjes, maar verder knapt hij erg op zonder school. Dochter mist haar juf, maar heeft bijna geen buikpijn meer.

Ik vraag me deze dagen verbijsterd of hoeveel we onze kinderen eigenlijk aan doen door ze naar regulier onderwijs te sturen.

Keuzes maken bij thuisonderwijs

Mijn kinderen hebben goed door dat het geen feest is nu de school dicht is. Hun oma werkt op de IC en we hebben uitgelegd dat veel mensen heel ziek worden en zelfs sterven aan corona. Over de maatregelen hebben we dan ook geen enkele discussie.

Of je dan van 9-15 basisschoolwerk moet doen, dat is een ander thema. De concentratie is anders dan op school. De onrust zit ook ergens in hun hoofden. Hoe harder ik hamer op schoolwerk, hoe duidelijker het is dat alles zo anders is.

Ik laat mijn kinderen dus de basisvakken doen. Rekenen, lezen, spelling. Mijn kinderen zijn dan in een ruim uur klaar. Als tweede zoon zich verveelt, kan hij online topo doen of extra werk.

Zoon moet in groep 6 een spreekbeurt houden. Er kwam een A4-tje met instructies en meer niet. Ga er maar aan staan.
Zolang ik niet weet wanneer en óf die spreekbeurt door gaat, ga ik hem niet dwingen.
Allerlei verplichte crea opdrachten sla ik ijskoud over. Liedjes aanleren? Ik pieker er niet over. Extra oefenen? Alleen als ze er zin in hebben.

Iedere middag kiezen mijn kinderen zelf iets om te knutselen of tekenen. Ze lezen hun eigen boeken. Ze puzzelen, doen spelletjes en spelen in de tuin. Of ze vervelen zich een poosje.

Ik vind het belangrijkste dat mijn kinderen nu een veilig thuis hebben. Dit is geen school, hier mag je ontspannen van alle angstaanjagende berichten uit de buitenwereld. Alles wat je daarnaast leert, is winst.

Voor alle ouders die nu worstelen: de centrale eindexamens zijn afgeschaft en leerlingen krijgen hun diploma. Dan kun je ook zonder dat ene blaadje sommen gewoon over naar de volgende klas in september.

Hoe streng zijn jullie qua schoolwerk?