Een kitten uitgezocht!

De dag voor kerst mochten we bij het asiel een kitten ophalen. Ja, we hebben al een kat. Een dikke oranje jeweetwel kater. Hij is zo lief, dat de jongens vechten bij wie hij in bed mag slapen 's nachts. Ahum, ja, het hoort vast allemaal niet, maar vooruit. De kat is van tweede zoon, dus uiteindelijk moest puber hem steeds inleveren.

Nu heeft puber een eigen kitten. Een ontzettend schattig actief poesje, dat voorlopig op zijn kamer blijft. Puber is vreselijk verliefd. Hij gamet minder, omdat het poesje moet spelen. Hij komt buiten, om de kattenbak te verschonen. Zijn humeur is enorm opgeknapt. En het poesje zorgt voor afleiding voor het hele gezin.

Er vindt nu een ingewikkeld proces plaats tussen de kat en het poesje. Want zo'n indringer moet voorzichtig geïntroduceerd worden. Inmiddels hebben ze tegelijk in de woonkamer gespeeld. Ik vind het best spannend, want de kat is ruim 7 kilo en het poesje 1,5 kilo. Ik wil dus absoluut geen gevecht tussen hen. Maar tot onze grote hilariteit is onze grote harige reus enorm onder de indruk van dat kleine stuiterballetje. Als de kitten rondspringt, ligt de kat verbijsterd toe te kijken. Als de kitten dichtbij komt, schuift de kat voorzichtig achteruit. We gaan dus in kleine stapjes opbouwen, onder strikt toezicht. Want ze moeten uiteindelijk dikke vrienden worden!

Het wordt een lange winter

Die lockdown is goed te doen hoor. Best gezellig thuis en we hoeven niks. Maar die kou! Het is nog maar december en ik kan er niet meer tegen. 

Bij Ehlers-Danlos kreeg ik gratis wat extra gedoe, waaronder syndroom van Raynaud. De doorbloeding in mijn handen en voeten werkt niet goed. Mijn vingers worden dan eerst wittig, daarna blauw en daarna krijg ik idiote oranje vlekken. Mijn tenen waarschijnlijk ook, maar die zitten permanent in een dikke laag wol tussen oktober en mei, dus dat valt minder op.

Dat betekent in de praktijk dat ik handschoenen draag als het minder dan tien graden is. En extra dikke handschoenen als het bijna vriest. En twee paar als het echt vriest. 

Maar ergens is iets mis gegaan en nu heb ik pijnlijke dikke tenen en een onbruikbare wijsvinger. Nifedipine heb ik geprobeerd, maar in combinatie met dysautonomie/POTS ging dat niet. De huisarts adviseert rustig te wachten tot het warmer is. Het is december...

Ik heb weinig zin om te experimenteren met medicatie, die bij mij vaak net anders werkt dan de bedoeling is. Wat wel uitstekend zou helpen, is zwemmen met dolfijnen op Curaçao. Helaas valt dat net buiten de mogelijkheden.

Een winterslaap tot half april, dat lijkt me het beste. Pandemie over, kou voorbij, ik zou ervoor tekenen!

Voorbereidingen voor de kerstsluiting

Op het moment dat officieel gezegd wordt dat er een drama aankomt met de nieuwe variant, begin ik met rekenen wat we nodig hebben voor een lockdown. Want wc-papier en paracetamol heb ik standaard op voorraad, maar niet alles.

Ik gok op dinsdag een persconferentie en na kerst strengere maatregelen. Tweede zoon moet zaterdag nog geknipt; de rest is vorige week al geweest. Kleuter heeft binnenkort nieuwe schoenen nodig, dus dat moet morgen. Mijn snowboots zijn uit elkaar gevallen, dus die wil ik ook alvast kopen. Een stapel printerpapier en inktpatronen is handig, net als een geheime voorraad viltstiften. Ik moet de verbandtrommel en medicijnkast nog even checken. Verder zullen de supermarkten wel open blijven.

Ik denk dat we een nieuwe hoge golf krijgen. Ik hoop dat deze variant meevalt, maar de zorg heeft het al zo zwaar. Er kunnen geen 600 gewone en 100 ic patiënten bij. Al helemaal niet  per dag. Nog afgezien van de overbelasting van de huisartsen. 

Geloof me, ik ben er ook klaar mee. Maar het enige wat werkt, is in een holletje kruipen en je isoleren tot het over is. En vanuit mijn holletje probeer ik iets te bedenken om toch voor anderen te kunnen doen. 

Vorig jaar hebben we aan alle ouderen in onze buurt zelfgebakken koekjes uitgedeeld. Voor dit jaar broed ik op iets simpelers met waxinelichtjes en een kaartje. Dan hebben we komende week iets te doen en kunnen we hopelijk mensen opvrolijken.

Doen jullie iets voor anderen met kerst? En hebben jullie tips voor een simpele kerstknutsel waar je er 100 van kunt maken?

Voorbereidingen voor de kerstvakantie: kinderboeken!

Mijn inschatting is dat de basisscholen heel lang kerstvakantie krijgen. Jammer voor kleuter, maar de andere drie vinden het prima. Het betekent wel dat dit mijn laatste weekje rust in huis is. Dus ik ben van alles in mijn hol aan het slepen voor een nieuw rondje winterslaap met het hele gezin. Als ik fatsoenlijke premiers hoor over omikron, komt er een drama aan wat een tijdje gaat duren.

Dus kocht ik voor de kinderen alvast boeken voor onder de boom. Ik heb mij meer dan een uur uitstekend vermaakt in de boekwinkel. Het eindigde met een hoop keuzestress, want het liefst koop ik dan de winkel leeg. Kleuter krijgt De drieling, van Corien Oranje. Dochter krijgt De bullenbak baas, van Marte Jongbloed. Tweede zoon krijgt De veger, van Jonathan Auxier. Puber krijgt Hele verhalen voor een halve soldaat, van Benny Lindelauf.

Verder trok ik vandaag alvast de bibliotheek een eindje leeg. Ik ben de gelukkige bezitter van vijf pasjes, dus dat zijn maximaal 50 boeken. Dochter heeft een nieuwe serie ontdekt, Avonturen op Eenhoorneiland, dus ik nam vandaag deel 2, 3 en 4 mee. Tweede zoon las ademloos De laatste wilde dieren van Piers Torday, dus voor hem nam ik deel 2 en 3 mee. Voor puber haalde ik een nieuw boek van Rick Riordan, Dochter van de diepzee. En voor kleuter een stapel boeken over de brandweer en de natuur. 

We gaan er gewoon alweer het beste van maken...

Wanneer ben je mantelzorger voor je kind?

Er is in onze stad een actie om geld op te halen voor een meisje met een beperking. Dan kan ze voor de derde keer met haar ouders en broertje naar Curaçao voor dolfijntherapie. Ik gun het ze van harte, maar het zette me wel aan het denken. Ons gezin zou ook enorm opknappen van drie weken Curaçao, zelfs zonder dolfijnen. Het komt echter niet in me op om waar dan ook hulp of sponsors voor te vragen.

Daarna vroeg ik me af: ben ik eigenlijk mantelzorger? Waar ligt de grens tussen gewoon zorgen voor je kind en extra zorgtaken? 

Wat ik kan vinden op internet, gaat meestal over extra zorg leveren, meer dan 8 uur per week, meer dan drie maanden. En dat hoeft niet alleen fysieke hulp te zijn, dat kan ook psychisch ondersteuning zijn bij een depressie.

Ik heb iedere week wel een uurtje gesprekken en geregel voor dochter. In slechte weken soms iedere dag: met school, revalidatieteam, diëtiste en psycholoog. Haar zwemles valt onder hydrotherapie, omdat het niet gericht is op een regulier diploma. Om de week breng ik haar naar het revalidatieteam. 

Na de paardrijles kan dochter vaak niet meer lopen van moeheid. Dan draag ik haar naar boven en help ik haar met douchen en aankleden. Officieel is het een sport, maar het is in plaats van fysiotherapie.

We hebben hulpmiddelen van verschillende instanties, zodat ik regelmatig aan de telefoon hang met de leveranciers van rolstoel, fiets en schoenen. 

Ik moet dochter vaak helpen om haar brood klaar te maken of om te eten. Dat kost dan teveel kracht of energie. En ik moet steeds monitoren of ze wel goed genoeg eet.

Ik moet op woensdag en vrijdagmiddag thuis zijn, omdat ze dan te moe is voor school. Dat zijn eigenlijk ook zes zorguren die ouders van andere achtjarigen niet hebben.

Wat het zwaarste is, ligt eigenlijk meer op psychologisch vlak. Want ik ben een groot deel van de dag aan het inschatten hoe moe dochter is, wanneer ze moet rusten en hoeveel activiteiten ze aankan. Dochter is vaak boos en verdrietig als ze moet uitrusten, dingen niet kan en merkt dat ze anders is. Het kost veel tijd en mentale energie om door haar depressieve gedachten te breken en haar te kalmeren en te troosten.

Ik doe mijn best om al mijn kinderen evenveel liefde en aandacht te geven. Ik knuffel hen evenveel en lees hen misschien nog wel meer voor (behalve puber). Ik praat met ze en luister naar ze. Maar juist daardoor heb ik een dagtaak aan de zorg voor vier kinderen.

Ik noem mezelf nooit mantelzorger, of ouder van een 'zorgintensief kind'. Maar als ik zo mijn opsomming lees, ben ik dat eigenlijk wel...

Quarantaine dagboek: dag 10 en klaar

Gisteren was onze laatste dag met z'n allen thuis. We hebben schoolwerk gedaan, geknutseld en de kinderen hebben zich grondig verveeld.

Vandaag mocht iedereen weer naar school. Kleuter danste door de klas als een kalfje in de wei. Hij was zo ontzettend gelukkig. Er lagen nog kruidnootjes en een kadootje van Sint. Al zijn vriendjes waren er en hij heeft heerlijk gespeeld.

Dochter had totaal geen zin. De donderdagjuf is niet zo aardig. Bovendien wist die niks van  de uitrust afspraken. Maar ze kwam redelijk ontspannen uit school.

Twee zoon was bijna net zo blij als kleuter. Hij gaat alleen voor de gezelligheid naar school. Qua niveau kan hij allang naar de brugklas. Ondanks het mondkapje had hij een fijne dag.

Puber was moe. Hij is al die prikkels van school een beetje ontwend. Dat maakt het extra zwaar als hij weer in de klas zit. Bovendien moet er nog heel hard gewerkt worden.

Ik genoot van een dagje rust. Ik heb het beddengoed van puber gewassen, nu hij eindelijk uit zijn bed was. Het allerfijnste was om in mijn eentje door de boekwinkel te wandelen. Morgen nog een ochtendje stilte en dan weer weekend.

Quarantaine dagboek: dag 9, even ontsnappen

Vandaag ben ik even ontsnapt naar de winkel. Gewoon lopend, met twee boodschappentassen. O zalige stilte en rust!

Daarna dacht ik te gaan douchen. Beneden dus dochter en kleuter achter een filmpje gezet met drinken, een koekje en instructies. Na tien minuten kon ik naar boven. Daar liep tweede zoon vast met zijn thuisschool, dus weer beneden mijn laptop opgehaald en hem geholpen. 

Naar de badkamer: schone handdoeken op. Die waren wel gewassen, maar het proces loopt deze dagen vast, dus die lagen bij de droger. Naar de zolder. Daar kwam puber tevoorschijn, die honger had en koek wilde en een huiswerktip. 

Naar beneden, omdat kleuter en dochter een conflict hadden. Naar zolder, met de koek voor puber. Naar de badkamer, waar tweede zoon toch een vraag kwam stellen over breuken. 

Naar beneden, omdat de kat klaaglijk mauwde over brokjes. Gelijk maar even gepreekt tegen dochter en kleuter. En dan eindelijk naar de badkamer om te douchen.

Nou, dat geeft wel een mooi beeld van hoe productief mijn dagen zijn.

Ook aan deze dag kwam weer een einde. Morgen met frisse moed verder!