En wéér teststress

Vannacht werd dochter ziek. Snotteren, hoesten, keelpijn en verdacht warm. Ergens rond middernacht heb ik via digid maar weer een test geboekt. Ik gaf mijzelf een schouderklopje dat ik tijdig zo'n digid geregeld had. Bovendien vind ik teststress een prachtig woord, met maar vier verschillende letters. Als je zulke lichtpuntjes moet zoeken, weet je hoe donker het is.

Want nu moet ook de therapie van tweede zoon gecanceld. De ortho van puber moet afgezegd. De afspraak bij het revalidatieteam moet een week verzet worden. Ik kan niet naar de bieb om de gereserveerde boeken op te halen, want dochter sliep de hele nacht tussenin en áls het corona is, heb ik het beslist ook. Dus theoretisch mag ik misschien wel, maar ik wil anderen beschermen.

Wat ik zelf erg lastig vind, is dat ook de afspraak om een rolstoel te kiezen een week doorgeschoven moet worden. Nóg een week daar tegenaan hikken. Ik vind het zo confronterend om mijn mooie meisje in een rolstoel te gaan zien. Nog een mini-lichtpuntje: ik had nog niks tegen haar gezegd, dus ze is niet teleurgesteld.

Maar het allerzwaarst is de stress voor tweede zoon. Hij is dinsdag jarig. Als dochter corona heeft, valt zijn verjaardag precies tijdens de quarantaine. Hij is al een week lang iedere nacht een paar keer wakker van de zenuwen of de klas in quarantaine moet. Nu komt dit er nog bovenop. Dochter voelt zich erg schuldig dat ze ziek is, terwijl het arme kind er heus niets aan kan doen.

Kunnen we alsjeblieft afspreken dat iedereen zich ontzettend braaf aan alle regels houdt? Want steeds zoveel stress is veel erger voor kinderen dan afstand houden, handen wassen en mondkapjes.

Onvoorziene risico's

Nou had ik me helemaal ingesteld op leven met een groter risico op corona. Ik bedacht hoe we een eventuele quarantaine door moesten. Ik had geregeld dat ik voor ieder kind een DigiD heb, zodat we online testuitslagen kunnen bekijken. Maar het leven heeft nog steeds rare verrassingen in petto. 

Donderdag, op de eerste sportdag sinds november kwam puber huilend thuis en hoefde níet naar de dokter. Hij ging géén röntgenfoto maken en al helemaal geen gips krijgen. Want eindelijk kwam zijn playstation en daar keek hij al maanden naar uit. Maar toen ik zag dat hij zijn pols moest vasthouden bij het traplopen, heb ik toch drie uur met hem in het ziekenhuis gezeten. Want ja, gebroken.

Puber kon zondagavond niet eten. Hij voelde zich ellendig en depressief. Want vandaag zou hij eindelijk weer naar school moeten voor een lesdag. Iedereen zou vragen stellen, hij heeft nog pijn en hij werd bij voorbaat al gek van alle prikkels. De vorige lesdag kost hem drie dagen bijkomen. Uiteindelijk heeft hij dit allemaal naar zijn mentor gemaild. De beste man mailde terug dat hij het snapte en dat zoon de lessen gewoon online mocht volgen. Puber at van opluchting vier boterhammen. 

Dochter is maandag voor het eerst een hele dag naar school geweest. Ze heeft een paar keer een tijdje op de zitzak gerust en ze kon 's middags niet meer schrijven, maar ze was zelf best tevreden. Vandaag moest ik haar tussen de middag alweer halen, omdat ze te moe was.

Inmiddels is de eerste klas op de basisschool in quarantaine. Tweede zoon is dinsdag jarig en heeft daar veel stress van. Want hij is vuurbang dat de scholen weer dicht moeten. Zijn vorige verjaardag was ook in lockdown en hij is helemaal klaar met corona. Net als wij allemaal...

Hoera, naar school?

Vanmorgen vertrok puber voor zijn eerste offline schooldag sinds drie maanden. Dikke stress, want hij heeft nog maar twee broeken. En hij mag donderdag pas naar de kapper. En hij heeft gelijk twee toetsen. Er was een waslijst aan veiligheidsinstructies, maar na school gaat hij een groepsopdracht uitvoeren bij een vriend. Ik maak me geen illusies over hoe coronaproof dat gaat. Toch verbied ik het niet, omdat het de eerste keer is sinds december dat hij iets met vrienden kan doen. Hij kijkt er zo naar uit.

Zondag kwam er een mailtje dat een klasgenoot van dochter positief getest is. Omdat hij al thuis bleef, zou iedereen zonder testen gewoon weer naar school mogen. Maar onze buurjongens speelden wel met hem. En die gaan gewoon naar school, want die doen niet aan testen. 

Het voelt als Ruttische roulette. 

Missen jullie soms een kind?

Vanmiddag was ik bij de tandarts met tweede zoon. Hij is daar altijd ongelooflijk bang voor, dus dat vroeg intensieve begeleiding. De rest bleef thuis bij papa, die boven aan het werk was. Toen ik weer thuis kwam, had ik twee gemiste oproepen van een onbekend nummer en was zowel papa als peuter spoorloos. Op mijn voicemail stond een juf van school: er was een peutertje binnen gebracht die zei dat hij bij ons hoort.

Gloeps

Peuter verveelde zich, had zijn laarsjes aangetrokken en was op de loopfiets naar de tandarts vertrokken. Over de stoep, richting de orthodontist. Hij ging heel voorzichtig oversteken en de auto's gingen echt stoppen, zei hij later. Een vriendelijke meneer heeft hem toch maar van de straat geplukt. Helaas kon peuter niet vertellen waar hij woont.

Het verhaal gaat verder op school, waar de vriendelijke meneer aanbelde met een peutertje. Hij kwam mama en zijn zus zoeken. Een juf ging haastig in de schoolgids op zoek naar de naam van dochter. Ondertussen kwam er een andere juf bij, die peuter herkende als broertje-van. We werden allebei gebeld en peuter werd haastig opgehaald door papa.

Peuter had het prima naar zijn zin gehad op school. Hij had uitgebreid gekletst met de kleuterjuf. Ze hadden veel plezier met hem gehad. Zij wel, ja. De vriendelijke meneer bleek de huisarts van de overkant te zijn. Die moeten we dus maar een bosje bloemetjes gaan brengen.

Peuter is totaal niet onder de indruk van eventuele risico's. Hij zou het zo weer doen. Gelukkig is het maar twee keer oversteken tussen ons huis en school. Gelukkig zijn er vooral lieve mensen op deze wereld. Gelukkig is het avontuur vandaag goed afgelopen. Maar we gaan wel voorkomen dat hij nog een keertje zelfstandig buiten gaat struinen...

De prijs van sneeuw en ijs: wat je niet ziet aan ons chronisch zieke kind

 Donderdag mocht dochter schaatsen. Gewoon op de sloot naast ons huis, op hoge stevige schaatsen. Ze is de ochtend naar school geweest, toen heeft ze twee uur op de bank gelegen. Dochter schaatste zo weg en was enorm trots. Na een kwartiertje puur geluk ging ze languit in de sneeuw liggen: het was op. Maar ze vond het zó heerlijk. Een halfuurtje rust en toen schaatste ze opnieuw stralend weg, voor een dik kwartier. Daarna lag ze op de bank tot het avondeten en ging ze vroeg naar bed.

Vrijdag had dochter zulke zere benen, dat ze huilde en absoluut niet naar school kon. Ze heeft voor haar vriendinnetje geknutseld en kadootjes ingepakt, waarna ze op de bank ging. We hebben drie kwartier revalidatieteam gedaan en daarna heeft dochter weer ruim twee uur op de bank gelegen. Maar de sneeuw bleef zo aanlokkelijk. Ze wilde zo graag genieten buiten. Toen het buurmeisje haar kwam halen, is ze toch weer meegegaan op de slee.

Na twee uurtjes vond ik dochter languit in de tuin. Ze was van de slee af gegaan en kon niet meer staan. Ik heb haar naar binnen getild, uitgepakt en op de bank gelegd. Ze kon niet meer eten van de buikpijn en ze kon niet meer lopen. Haar papa heeft haar uiteindelijk naar boven en in bed getild.

Zaterdagochtend was dochter vóór zes uur wakker. Ze voelde zich ellendig, alles deed pijn en ze kon niet meer slapen. Tijdje in ons bed, terug in haar eigen bed en ze moest in bed blijven tot half 8. Om half zeven huilde ze iedereen wakker. We waren boos dat ze niet stil deed, omdat haar uitgeputte broers hun slaap hard nodig hadden. Maar ze dacht dat ze nu niet naar de verjaardag van haar beste vriendinnetje kon en brulde van ellende. 

Uiteindelijk hebben we haar om 9.45 in bad gestopt en kalmeerde ze, na vier uur vooral huilen, huilen, huilen. Ze mocht na drie kwartier bad tóch naar haar vriendinnetje, want anders is het voor twee meisjes zielig. Daarna heeft dochter bijna de hele zaterdag in bed en op de bank gelegen. Het hele gezin was van slag, zelfs de kat. Een paar uur gehuil maakt ons immers allemaal doodmoe. Vandaag is iedereen gelukkig weer opgeknapt.

Iets meer dan een halfuurtje schaatsen en anderhalf uur in de sneeuw spelen: was het dit waard?  Ik weet dat andere moeders hun kinderen verbieden om te schaatsen en in de sneeuw te spelen. Maar ze wordt daar zo gelukkig van. Het is zo zeldzaam dat er winterpret is en we zijn allemaal zo toe aan iets leuks in deze tijd. Toch weet ik niet wat ik volgende keer beslis.

Als ik nu een foto of filmpje deel, zegt iedereen dat ze zo straalt. Ze kreeg complimenten over haar schaatskunst. Maar niemand ziet wat het ons gezin kost.

Sneeuwpret en rust

Maandag begon onze school een uurtje later. Dat was maar goed ook, want het duurt even voordat we klaar zijn voor vertrek. Sneeuwpak aan, wanten, sneeuwlaarzen, drinkfles van de konijntjes ontdooien, schoolspullen mee en dan lopen met de slee. 

Dochter hoeft deze week maar halve dagen naar school. Het revalidatieteam vindt het belangrijk dat ze ook energie overhoudt om in de sneeuw te spelen. We halen haar dus om 12.15 weer op. Dan gaat ze op de bank liggen, even fluitles oefenen en nog meer liggen. 

Maandag had dochter een speciale sneeuwpop gemaakt. Het is voor haar te zwaar om sneeuw te rollen of te stapelen. Op het pleintje lag een berg sneeuw, waar dochter een liggende sneeuwpop van maakte! Beetje rond boetseren, oogjes en knopen van zwarte grond en hij was perfect. 

Gisteren kwam om drie uur het buurmeisje en gingen ze samen buiten spelen. Het buurmeisje trekt dochter dan op de slee of ze ligt heerlijk te rollen door de sneeuw. Na twee uurtjes was het op. Ik heb dochter op de bank gelegd en ze kwam er niet meer af tot ze naar bed ging. 

Vanmorgen was dochter eigenlijk te moe om op haar stoel te zitten. Ze at voor één keertje op de grond, met haar rug tegen de kachel. Ze veegde per ongeluk een wijnglas van het aanrecht en kon daarna alleen nog maar huilen tot we bij school aankwamen.

Er liggen schaatsen klaar in de gang, voor als het ijs dik genoeg is. Dat komt zó zelden voor, dat we haar daarvoor met plezier vrijdag thuis houden van school. Want een uurtje schaatsen kost een hele dag aan energie. En school, daar kan ze nog haar hele leven heen.

Straks weer naar school?

De scholen gaan weer starten en ik vind dat lastig. Thuisonderwijs loopt hier weer soepel, iedereen is er aan gewend en peuter doet het beter. Tweede zoon kijkt uit naar school, vooral omdat hij iedereen weer wil zien en het samen spelen mist. 

Dochter wil niet naar school. Het kost haar bergen energie. Ze leert thuis veel sneller en kan pauzes nemen als ze dat nodig heeft. Op school bepaalt de juf wanneer er een pauze is en ligt het lestempo laag. Ze is dan vaak te moe om sociaal te doen. 

Het moeilijkst worden de ochtenden. We hebben allemaal moeite om wakker te worden, dus meestal ontbijten we tussen 8.00 en 9.00. Ze starten met schoolwerk tussen 9.00 en 10.00. Straks moeten ze om 8.45 aangekleed en gevoederd in de klas zitten. En dan mogen we maandag dus door de sneeuw naar school wandelen met stapels boeken.

Daarnaast vraag ik me af hoe school dit ooit veilig gaat regelen. Niemand kan vertellen wat corona plus een slechter werkend immuunsysteem voor kinderen betekent. Gelukkig zijn de besmettingscijfers nu laag. Dus we gaan de gok maar nemen. Als die stijgen, kunnen we de afweging altijd weer opnieuw maken. 

In de twee weken tot de vakantie ga ik in ieder geval proberen mijn huis weer eens te poetsen. Niet omdat ik op mevrouw Helderder lijk, maar omdat het op de bende van de Stampertje begint te lijken...