Het lijkt er nu toch serieus op dat het corona virus zich niet in quarantaine laat houden. We hebben daarom serieus gepuzzeld op de gevolgen voor ons gezin. Want wat moeten we als er geen plastic troep meer uit China komt? Nou, niks dus. Ik geloof niet dat ik wakker lig van minder kerstballen of lege schappen bij de Action.
Maar uit China moeten ook de grondstoffen komen voor de medicijnen van dochter. Dat is wél een serieus probleem. Zonder drankje wordt ze ziek en kan íeder virus voor problemen zorgen. We hebben voor een maand voorraad, maar dat gaat niet genoeg zijn als er echt een epidemie komt. Dan is het corona virus niet het probleem: iedere besmettelijke ziekte kan dan gevaarlijk zijn.
Het enige wat nu zin heeft is haar weerstand zo groot mogelijk maken. Bovendien moeten we voorkomen dat iemand in ons gezin haar besmet met iets. Dus zijn we allemaal aan de vitamine pillen. Ik stop bij iedereen een hoge dosis vitamine C naar binnen, met een multivitame en extra vitamine D.
Iedereen in ons gezin wordt vol gestopt met groente en fruit. Alle kinderen moeten op tijd naar bed en wij als ouders natuurlijk ook.
Dochter heeft bovendien een goede conditie nodig. Deze week was zij als enige in ons gezin drie dagen flink ziek. Nu krijgt ze daarom extra noten en gedroogd fruit om op een gezonde manier weer op gewicht te komen. (En ze krijgt extra koekjes.) Terwijl in Nederland obesitas een groot probleem is, voeren wij al jaren strijd tegen haar wegwaai-gewicht.
Gelukkig houdt ze erg van buiten spelen, springtouwen en koekjes bakken. Dat helpt niet alleen voor weerstand tegen corona, maar tegen allerlei ziektes!
zaterdag 29 februari 2020
vrijdag 14 februari 2020
Het wasmonster verslaan
Met vier kinderen is de hoeveelheid vuile was een soort draak met zeven koppen. Je bent nooit klaar.
Inmiddels heb ik twee dingen ingevoerd die het leven makkelijker maken. Het eerste is een wasbox systeem. Het tweede een nieuw huisvrouwelijk spreekwoord: een dag niet gewassen is een dag niet geleefd.
Bij de I.KEA kocht ik vier stapelbare afvalbakken. Van die grote witte dingen met een klepdeksel wat er helemaal af kan. Ik plakte op allemaal een grote sticker, welke was erin moet.
De jongste twee konden nog niet lezen, dus ik tekende ondergoed, jurken, broeken etc. Inmiddels is iedereen aardig getraind om wasgoed in de juiste bak te stoppen.
Nu hoef ik alleen nog iedere dag te kijken welke bak vol is. Die gaat dan in de wasmachine. Daarna ruim ik de was van de vorige dag op.
Natuurlijk blijft de schone was soms een dagje liggen of sla ik een dagje wassen over. Maar in de regel werkt het prima!
Inmiddels heb ik twee dingen ingevoerd die het leven makkelijker maken. Het eerste is een wasbox systeem. Het tweede een nieuw huisvrouwelijk spreekwoord: een dag niet gewassen is een dag niet geleefd.
Bij de I.KEA kocht ik vier stapelbare afvalbakken. Van die grote witte dingen met een klepdeksel wat er helemaal af kan. Ik plakte op allemaal een grote sticker, welke was erin moet.
De jongste twee konden nog niet lezen, dus ik tekende ondergoed, jurken, broeken etc. Inmiddels is iedereen aardig getraind om wasgoed in de juiste bak te stoppen.
Nu hoef ik alleen nog iedere dag te kijken welke bak vol is. Die gaat dan in de wasmachine. Daarna ruim ik de was van de vorige dag op.
Natuurlijk blijft de schone was soms een dagje liggen of sla ik een dagje wassen over. Maar in de regel werkt het prima!
donderdag 6 februari 2020
Studiedag op school. En dan?
Onze basisschool heeft studiedagen altijd op rare momenten gepland. Die komen voor het personeel vast uitstekend uit, maar voor ouders nooit. Nu was er dus zomaar een vrije dinsdag.
Het was thuiswerkdag voor papa en schooldag voor puber. Niet ideaal als er dan drie kinderen zich vervelen op de bank.
Waar ik anders puzzelde op allerlei oppasalternatieven, was ik nu zomaar ook vrij.
De spaarpunten van enorme stapels luiers boden uitkomst. Hiermee kreeg ik extra korting op de kortingsactie van K.ruidvat: kaartjes voor de dierentuin.
Zo ging ik op een gewone dinsdag met drie kinderen heerlijk naar Blijdorp. Er was een schoolreisje, maar die kinderen kwamen nauwelijks voorbij de ijsberen. Verder waren er bijna geen anderen in het park.
Peuter kon rustig wennen aan de krokodillen. Hij kon alle dieren zien zonder tussen anderen door te moeten. Er was geen rij bij de toiletten. Ze konden honderd keer van de glijbaan binnen. De vrijwilligers stonden ons nog net niet handenwringend op te wachten om hun verhalen te vertellen.
Wat mij betreft doen we de volgende studiedag weer op een raar moment. Ik kan nog wel wat uitstapjes bedenken die ik ook zonder ander publiek wil doen!
Het was thuiswerkdag voor papa en schooldag voor puber. Niet ideaal als er dan drie kinderen zich vervelen op de bank.
Waar ik anders puzzelde op allerlei oppasalternatieven, was ik nu zomaar ook vrij.
De spaarpunten van enorme stapels luiers boden uitkomst. Hiermee kreeg ik extra korting op de kortingsactie van K.ruidvat: kaartjes voor de dierentuin.
Zo ging ik op een gewone dinsdag met drie kinderen heerlijk naar Blijdorp. Er was een schoolreisje, maar die kinderen kwamen nauwelijks voorbij de ijsberen. Verder waren er bijna geen anderen in het park.
Peuter kon rustig wennen aan de krokodillen. Hij kon alle dieren zien zonder tussen anderen door te moeten. Er was geen rij bij de toiletten. Ze konden honderd keer van de glijbaan binnen. De vrijwilligers stonden ons nog net niet handenwringend op te wachten om hun verhalen te vertellen.
Wat mij betreft doen we de volgende studiedag weer op een raar moment. Ik kan nog wel wat uitstapjes bedenken die ik ook zonder ander publiek wil doen!
zondag 2 februari 2020
Mijn eerste maand als thuismama
Na een maand thuis wil ik eens de balans opmaken. Hoe bevalt het nu?
Het is heerlijk om iedere ochtend zonder stress naar school te wandelen. We zijn ruim op tijd klaar voor vertrek om 8.30, want we hoeven minder tassen in te pakken. Bovendien hoef ik niet eerst om 8.00 naar het kinderdagverblijf. De ochtenden zijn een stuk gezelliger.
Overdag kan ik eindelijk achterstallige klusjes in huis oppakken. Ook hoef ik niet alle wekelijkse poetsklussen/boodschappen/taken op zaterdag te doen. Kadootjes kopen, een nieuwe bril kopen met tweede zoon, het kan allemaal doordeweeks. Er blijft zelfs tijd over om koffie te drinken met vriendinnen.
Het weekend is veel rustiger, omdat de meeste klusjes al gedaan zijn. Dus hebben we tijd voor elkaar. Of voor extra klusjes waar we al tijden tegenaan kijken.
Wat deed ik afgelopen maand extra?
- Een dag ziekenhuis met dochter
- Naar Mind my mind in de bioscoop
- Een nieuwe kleine kast kopen voor de woonkamer.
- De oude grote kast leeghalen en de helft weggooien.
- Het washok behangen
- Een dag op mijn neefje passen
- Zoon door zijn toetsweek helpen
- Vier gesprekken op de basisschool
- Naar een cantatedienst
- Mijn masterdiploma ophalen
Om voldoende uitdaging te houden, ben ik begonnen met The Artist Way.
Ook heb ik besloten mijn medemoeders op school te beschouwen als collega's. Ik heb nu tijd om te blijven praten 's ochtends of samen koffie te drinken. Zo mis ik de sociale contacten van mijn werk minder.
Tot nu toe bevalt het iedereen prima, dat ik meer thuis ben!
Het is heerlijk om iedere ochtend zonder stress naar school te wandelen. We zijn ruim op tijd klaar voor vertrek om 8.30, want we hoeven minder tassen in te pakken. Bovendien hoef ik niet eerst om 8.00 naar het kinderdagverblijf. De ochtenden zijn een stuk gezelliger.
Overdag kan ik eindelijk achterstallige klusjes in huis oppakken. Ook hoef ik niet alle wekelijkse poetsklussen/boodschappen/taken op zaterdag te doen. Kadootjes kopen, een nieuwe bril kopen met tweede zoon, het kan allemaal doordeweeks. Er blijft zelfs tijd over om koffie te drinken met vriendinnen.
Het weekend is veel rustiger, omdat de meeste klusjes al gedaan zijn. Dus hebben we tijd voor elkaar. Of voor extra klusjes waar we al tijden tegenaan kijken.
Wat deed ik afgelopen maand extra?
- Een dag ziekenhuis met dochter
- Naar Mind my mind in de bioscoop
- Een nieuwe kleine kast kopen voor de woonkamer.
- De oude grote kast leeghalen en de helft weggooien.
- Het washok behangen
- Een dag op mijn neefje passen
- Zoon door zijn toetsweek helpen
- Vier gesprekken op de basisschool
- Naar een cantatedienst
- Mijn masterdiploma ophalen
Om voldoende uitdaging te houden, ben ik begonnen met The Artist Way.
Ook heb ik besloten mijn medemoeders op school te beschouwen als collega's. Ik heb nu tijd om te blijven praten 's ochtends of samen koffie te drinken. Zo mis ik de sociale contacten van mijn werk minder.
Tot nu toe bevalt het iedereen prima, dat ik meer thuis ben!
donderdag 30 januari 2020
Zo blij!
Puber kwam thuis met zijn hoogste cijfer ooit voor Latijn. En met een doos bonbons omdat hij zo dankbaar is dat ik hem had geholpen met leren in de toetsweek.
Ik heb hem bijna plat geknuffeld. Hij vond het nog goed ook.
Dat hij uit zichzelf zoiets bedenkt, vind ik nog veel knapper dan dat hoge cijfer.
Ik zou de lege bonbondoos bijna inlijsten om dit geluksmoment vast te houden.
Ik heb hem bijna plat geknuffeld. Hij vond het nog goed ook.
Dat hij uit zichzelf zoiets bedenkt, vind ik nog veel knapper dan dat hoge cijfer.
Ik zou de lege bonbondoos bijna inlijsten om dit geluksmoment vast te houden.
zondag 26 januari 2020
Waarom wij niet voortaan vegetarisch eten als gezin
Het is hip om vegetarisch te eten. Ik zie op internet overal challenges verschijnen. De filmpjes over dierenleed zijn nergens te vermijden. Langzamerhand krijg ik het gevoel dat vlees eten echt niet meer kan in 2020. Sterker nog, vegan is de nieuwe trend, omdat vegetarisch niet genoeg is.
Ik kan me best voorstellen dat mensen vegetarisch willen eten. Sterker nog, vaak doen wij dat ook als gezin. Vlees minderen is prima. De generatie van mijn grootouders at met het hele gezin van 8 kinderen één varken per jaar. Dat leverde 60 kilo vlees op, dus 6 kilo per persoon: 125 gram per week. Verder ploeterden ze in de moestuin en aten ze vooral groente.
In ons gezin eten we nu meestal op zondag vlees. Soms doordeweeks nog een keertje een rookworst of spekjes om de stamppot wat op te vrolijken. Bij de frietjes maken we soms snacks klaar. We gaan soms naar de bekende fastfoodketen of we bestellen chinees. Dat geldt bij ons als bijzondere luxe waar we erg van genieten. Ik denk dat we de hoeveelheid vlees van mijn grootouders dus wel ongeveer evenaren: gemiddeld 750 gram voor ons gezin.
Natuurlijk denk ik soms ook aan overstappen op volledig vegetarisch eten. Maar de maaltijden zijn in ons gezin vaak een drama geweest. Oudste lustte door zijn autisme maar weinig. Tot hij 2,5 was, at hij voornamelijk potjes babyvoeding en dan maar drie smaken. Dochter heeft een periode sondevoeding gehad en moest daarna weer volledig leren eten. Ieder grammetje van haar gewicht heb ik er persoonlijk ingestopt.
Maar eerlijk gezegd heb ik wel een soort trauma rond maaltijden. Als de peuter niet wil eten, kan ik het nauwelijks opbrengen om hem te voeren. Ik doe mijn best om dingen te koken die zonder drama naar binnen gaan. Dat betekent vaste maaltijden op zondag, dinsdag en zaterdag, met een beperkt aantal recepten op andere dagen. Bij dochter moet ik nog steeds goed opletten dat ze voldoende voedingsstoffen binnen krijgt. Als zij op school alleen brood met salami eet, dan krijgt ze dat dus gewoon.
Het wel of niet vegetarisch eten is hier dus geen principiële keus, maar gaat over de uitvoerbaarheid. Mijn energie is niet toereikend om een compleet gezin opeens om te turnen naar een ander eetpatroon. Ik ben heel tevreden als ze op een dag allemaal groot en gezond zijn. Als dat één dier per jaar het leven kost, dan moet dat maar.
Ik kan me best voorstellen dat mensen vegetarisch willen eten. Sterker nog, vaak doen wij dat ook als gezin. Vlees minderen is prima. De generatie van mijn grootouders at met het hele gezin van 8 kinderen één varken per jaar. Dat leverde 60 kilo vlees op, dus 6 kilo per persoon: 125 gram per week. Verder ploeterden ze in de moestuin en aten ze vooral groente.
In ons gezin eten we nu meestal op zondag vlees. Soms doordeweeks nog een keertje een rookworst of spekjes om de stamppot wat op te vrolijken. Bij de frietjes maken we soms snacks klaar. We gaan soms naar de bekende fastfoodketen of we bestellen chinees. Dat geldt bij ons als bijzondere luxe waar we erg van genieten. Ik denk dat we de hoeveelheid vlees van mijn grootouders dus wel ongeveer evenaren: gemiddeld 750 gram voor ons gezin.
Natuurlijk denk ik soms ook aan overstappen op volledig vegetarisch eten. Maar de maaltijden zijn in ons gezin vaak een drama geweest. Oudste lustte door zijn autisme maar weinig. Tot hij 2,5 was, at hij voornamelijk potjes babyvoeding en dan maar drie smaken. Dochter heeft een periode sondevoeding gehad en moest daarna weer volledig leren eten. Ieder grammetje van haar gewicht heb ik er persoonlijk ingestopt.
Maar eerlijk gezegd heb ik wel een soort trauma rond maaltijden. Als de peuter niet wil eten, kan ik het nauwelijks opbrengen om hem te voeren. Ik doe mijn best om dingen te koken die zonder drama naar binnen gaan. Dat betekent vaste maaltijden op zondag, dinsdag en zaterdag, met een beperkt aantal recepten op andere dagen. Bij dochter moet ik nog steeds goed opletten dat ze voldoende voedingsstoffen binnen krijgt. Als zij op school alleen brood met salami eet, dan krijgt ze dat dus gewoon.
Het wel of niet vegetarisch eten is hier dus geen principiële keus, maar gaat over de uitvoerbaarheid. Mijn energie is niet toereikend om een compleet gezin opeens om te turnen naar een ander eetpatroon. Ik ben heel tevreden als ze op een dag allemaal groot en gezond zijn. Als dat één dier per jaar het leven kost, dan moet dat maar.
vrijdag 24 januari 2020
Toetsweek, autisme en het thuisfront
Tijdens de toetsweek hangt er een soort dikke stofwolk boven ons huis. Er worden stevige gevechten geleverd. Inmiddels is het vrijdagavond en hang ik uitgeput op de bank.
Het begint al drie weken eerder, als er een planning gemaakt moet worden. Want wat moet er allemaal geleerd worden en wanneer moet dat in het puberhoofd? Bij autistische pubers blijkt dat net even ingewikkelder. Want het overzicht per vak ontbreekt en het inzicht ontbreekt hoeveel woordjes per uur realistisch is. Bovendien zinkt de moed vaak in de schoenen bij het zien van de totale hoeveelheid.
Door schade en schande wijzer geworden, maak ík die planning. Met hapklare brokjes per vak per dag. Inclusief herhaalrondje. Dan hoeft puber alleen de uitvoering nog te doen. Helaas staat alle lesstof op de laptop; net als you.tube. Een twaalfjarige die moet kiezen tussen Griekse woordjes stampen of een vlog kijken, bezwijkt uiteraard voor de afleiding. Dus probeer ik ook toe te zien op het leerproces zelf, wat in de praktijk betekent ongeveer continu ernaast moeten zitten.
De puber raakt op slag depressief van het idee van zoveel toetsen. De autist raakt in de war van 'anders dan anders'. De autistische puber ziet toetsweek als dramatisch eindpunt van het leven. Zeker als het gamen verboden wordt en op woensdagochtend de eerste vier binnen knalt, met nog zes toetsen te gaan. Dus kost het ongelooflijk veel moeite om hem aan het leren te krijgen.
Tijdens de toetsweek wordt hier dus gehuild, geschreeuwd, gegooid, moed in gesproken, uitgefoeterd, geknuffeld, gestimuleerd en gedreigd en alle emoties komen voorbij. De puber wenst oneindige voedselvoorraden, maar het gewone avondeten lukt niet omdat het autisme de boerenkool/lasagne/nasi/moeilijketen blokkeert.
Helaas ontgaat dat de brusjes natuurlijk niet. Die raken ook van slag. Ik mag alles en iedereen kalmeren, troosten, motiveren, opvangen en controleren, naast de gewone zaken van voederen en wassen en poetsen.
Nu is het drama voorbij en begint het wachten op de cijfers. Hopelijk dwarrelen de stofwolken nu weer neer en gaat de zon weer schijnen. Tot de volgende toetsweek...
Het begint al drie weken eerder, als er een planning gemaakt moet worden. Want wat moet er allemaal geleerd worden en wanneer moet dat in het puberhoofd? Bij autistische pubers blijkt dat net even ingewikkelder. Want het overzicht per vak ontbreekt en het inzicht ontbreekt hoeveel woordjes per uur realistisch is. Bovendien zinkt de moed vaak in de schoenen bij het zien van de totale hoeveelheid.
Door schade en schande wijzer geworden, maak ík die planning. Met hapklare brokjes per vak per dag. Inclusief herhaalrondje. Dan hoeft puber alleen de uitvoering nog te doen. Helaas staat alle lesstof op de laptop; net als you.tube. Een twaalfjarige die moet kiezen tussen Griekse woordjes stampen of een vlog kijken, bezwijkt uiteraard voor de afleiding. Dus probeer ik ook toe te zien op het leerproces zelf, wat in de praktijk betekent ongeveer continu ernaast moeten zitten.
De puber raakt op slag depressief van het idee van zoveel toetsen. De autist raakt in de war van 'anders dan anders'. De autistische puber ziet toetsweek als dramatisch eindpunt van het leven. Zeker als het gamen verboden wordt en op woensdagochtend de eerste vier binnen knalt, met nog zes toetsen te gaan. Dus kost het ongelooflijk veel moeite om hem aan het leren te krijgen.
Tijdens de toetsweek wordt hier dus gehuild, geschreeuwd, gegooid, moed in gesproken, uitgefoeterd, geknuffeld, gestimuleerd en gedreigd en alle emoties komen voorbij. De puber wenst oneindige voedselvoorraden, maar het gewone avondeten lukt niet omdat het autisme de boerenkool/lasagne/nasi/moeilijketen blokkeert.
Helaas ontgaat dat de brusjes natuurlijk niet. Die raken ook van slag. Ik mag alles en iedereen kalmeren, troosten, motiveren, opvangen en controleren, naast de gewone zaken van voederen en wassen en poetsen.
Nu is het drama voorbij en begint het wachten op de cijfers. Hopelijk dwarrelen de stofwolken nu weer neer en gaat de zon weer schijnen. Tot de volgende toetsweek...
Abonneren op:
Posts (Atom)